Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 października 2016 roku

Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w III Wydziale Cywilnym w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Szymon Stępień

Protokolant: Natalia Tarnowska

po rozpoznaniu w dniu 4 października 2016 roku w Szczecinie

na rozprawie

sprawy z powództwa J. Ż.

przeciwko (...) spółce akcyjnej w Ł.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) spółki akcyjnej w Ł. na rzecz powoda J. Ż. kwotę 1.503,95 zł (tysiąc pięćset trzy złote dziewięćdziesiąt pięć groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od tej kwoty od dnia 22 września 2012 roku do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od pozwanego (...) spółki akcyjnej w Ł. na rzecz powoda J. Ż. kwotę 1.697 zł (tysiąc sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt III C 138/15

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 4 października 2016 roku

wydanego w postępowaniu zwykłym

Pozwem z dnia 28 sierpnia 2014 roku powód J. Ż. zażądał zasądzenia od pozwanego (...) Spółki akcyjnej w Ł. na swoją rzecz kwoty 1.600 złotych wraz z odsetkami oraz rozstrzygnięcia o kosztach procesu.

W uzasadnieniu podał, że dnia 14 stycznia 2012 roku doszło kolizji drogowej spowodowanej przez osobę trzecią, która posiadała polisę odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. W następstwie tego zdarzenia doszło do uszkodzenia samochodu marki m. (...) o nr rej. (...) stanowiącego własność R. M.. Podniósł, że koszt naprawy pojazdu wynosił 12.299,47 złotych, zaś pozwany wypłacił na jego rzecz odszkodowanie w wysokości 9.115,33 złotych. Wskazał również, że na podstawie umowy cesji nabył tę wierzytelność.

Nakazem zapłaty z dnia 29 października 2014 roku Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie orzekł o obowiązku zapłacenia przez pozwanego na rzecz powoda kwoty 1.600 złotych z odsetkami oraz kosztami procesu.

Powyższemu nakazowi zapłaty pozwany sprzeciwił się, zaskarżając go w całości. Wniósł o oddalenie powództwa oraz podniósł, że szkoda powoda została zlikwidowana w całości.

W toku procesu obie strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Dnia 14 stycznia 2012 roku doszło do kolizji drogowej. Sprawca tej kolizji był ubezpieczony z tytułu odpowiedzialności cywilnej u pozwanego.

Okoliczność bezsporna, a nadto:

-

zeznania świadka R. M., k. 97;

W wyniku tego zdarzenia doszło do uszkodzenia pojazdu marki L. (...) o nr rej. (...), którego właścicielem jest R. M.. Uszkodzone zostały: okładzina zderzaka, wzmocnienie zderzaka, reflektory, błotnik, pokrywa, wnęka koła i nadkole. Koszt naprawy pojazdu wynosił 10.619,28 złotych.

Dowód:

−

protokół szkody, k. 11;

−

kosztorys, k. 12-13;

−

dokumentacja na płycie CD, k. 59;

−

zeznania świadka R. M., k. 97;

−

opinia biegłego, k. 106-115;

−

przesłuchanie powoda, k. 80;

R. M. powierzył samochód do naprawy powodowi J. Ż.. Jednocześnie upoważnił go do rozliczenia kosztów naprawy i odbioru odszkodowania od pozwanego. Pojazd został naprawiony. Naprawa przywróciła pojazd do stanu sprzed zdarzenia z 14 stycznia 2012 roku. Dnia 24 lutego 2012 roku powód wystawił fakturę VAT nr (...), w której stwierdził zobowiązanie R. M. w wysokości 12.299,47 złotych z tytułu naprawy pojazdu.

Okoliczność bezsporna, a nadto:

-

upoważnienie, k. 9-10;

-

faktura, k. 14;

-

dokumentacja na płycie CD, k. 59;

-

zeznania świadka R. M., k. 97;

-

opinia biegłego, k. 106-115;

-

przesłuchanie powoda, k. 80;

Pismem z dnia 6 marca 2012 roku pozwany przyznał R. M. odszkodowanie w wysokości 5.575,15 złotych, które mu wypłacił.

Okoliczność bezsporna, a nadto:

-

dokumentacja na płycie CD, k. 59;

-

pismo z dnia 6 marca 2012 roku, k. 17;

-

przesłuchanie powoda, k. 80;

Pismem z dnia 10 września 2012 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 6.724,32 złotych tytułem pełnego odszkodowania. Dnia 25 października 2012 roku pozwany przyznał powodowi odszkodowanie w wysokości 3.540,18 złotych, którą wypłacił.

Okoliczność bezsporna, a nadto:

-

pismo z dnia 10 września 2012 roku, k. 19-20;

-

dokumentacja na płycie CD, k. 59;

-

pismo z dnia 25 października 2012 roku, k. 26-27;

-

przesłuchanie powoda, k. 80;

Umową z dnia 27 sierpnia 2014 roku R. M. przelał na rzecz powoda wierzytelność wobec pozwanego z tytułu odszkodowania w związku ze zdarzeniem z 14 stycznia 2012 roku.

Okoliczność bezsporna, a nadto:

-

umowa, k. 28;

-

przesłuchanie powoda, k. 80;

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo okazało się zasadne niemal w całości.

Zostało oparte na treści art. 436 § 1 k.c., zgodnie z którym odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody ponosi również samoistny posiadacz, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności. Jednakże gdy posiadacz samoistny oddał środek komunikacji w posiadanie zależne, odpowiedzialność ponosi posiadacz zależny. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 822 § 1, 2 i 4 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o których mowa w §1, będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Na podstawie art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

Mając na uwadze powyższe okoliczności powód winien wykazać, że powstała szkoda, która została wywołana wskutek ruchu mechanicznego środka komunikacji innej osoby, będącej jego posiadaczem samoistnym, a szkoda stanowiła normalne następstwo tej działalności, zaś osoba ta zawarła z zakładem ubezpieczeń umowę odpowiedzialności cywilnej obejmującym to zdarzenie. Winien nadto udowodnić, że wierzytelność przysługuje jemu.

W ocenie sądu powód powyższe okoliczności wykazał w znacznym zakresie. Bezsporne w niniejszym postępowaniu było to, że dnia 14 stycznia 2012 roku posiadacz ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w pozwanym zakładzie ubezpieczeń spowodował kolizję drogową w wyniku której doszło do uszkodzenia pojazdu marki L. (...) o nr rej. (...), który stanowił własność R. M.. Tym samym poza sporem było to, że miało miejsce zdarzenie, które miało być przyczyną powstałej szkody. Bezsporne było także i to, że w wyniku tego zdarzenia doszło do uszkodzenia: okładzina zderzaka, wzmocnienie zderzaka, reflektory, błotnik, pokrywa, wnęka koła i nadkole. Nadto okoliczność ta wynikała z protokołu szkody oraz przeprowadzonego w toku procesu dowodu z opinii biegłego. W takiej sytuacji doszło do wypełnienia dyspozycji określonej w art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 435 § 1 k.c.

W związku z tym, że odpowiedzialność za powstałą w pojeździe powoda szkodę ponosi posiadacz ubezpieczenia OC zawartego z pozwanym zakładem ubezpieczeń, to zgodnie z treścią cytowanego uprzednio art. 822 § 1 k.c. odpowiedzialność tę dzieli z nim ubezpieczyciel, który w wyniku zawartej umowy zobowiązał się do zapłacenia odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, a więc m.in. powodowi. Zgodnie zaś z treścią art. 822 § 4 k.c. poszkodowany może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń, co oznacza, że z racji zawarcia umowy odpowiedzialności cywilnej, powód może dochodzić roszczenia od pozwanego.

W ocenie sądu powód udowodnił także wysokość roszczenia. Jak wynika z dowodu z opinii biegłego, koszt naprawy pojazdu wynosił 10.619,28 złotych. Konkluzji zawartych w opinii biegłego żadna ze stron nie kwestionowała. Wprawdzie powód przedstawił także fakturę VAT nr (...), w której stwierdził zobowiązanie poszkodowanego z tytułu naprawy pojazdu w wysokości 12.299,47 złotych, jednak dowód ten stanowi dokument prywatny, którego moc dowodowa – zgodnie z treścią art. 245 k.p.c. ogranicza się do stwierdzenia, że podpisujący ten dokument złożył określenie oświadczenie woli, lecz nie dowodzi jednak tego, by było ono zgodne z prawdą. Nadto dokument ten pochodzi od strony procesu, a więc osoby zainteresowanej jego wynikiem. Niezależnie od tego koszt naprawy uszkodzeń pojazdu wymaga wiedzy specjalnej, a zatem jedynie dowód z opinii biegłego ma odpowiednią moc, by na jego podstawie okoliczność taką ustalić.

Niesporne było także i to, że pozwany zapłacił na rzecz poszkodowanego łącznie kwotę 9.115,35 złotych. W takim stanie rzeczy winien uzupełnić odszkodowanie o kwotę 1.503,95 złotych.

Poza sporem było także i to, że poszkodowany zawarł z powodem umowę cesji wierzytelności wynikającej z odszkodowania z tytułu zdarzenia z 14 stycznia 2012 roku. w takiej sytuacji – zgodnie z treścią art. 509 § 1 k.c. – nabył wierzytelność dochodzoną pozwem.

Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd orzekł jak w pkt I sentencji. O roszczeniu odsetkowym orzeczono odpowiednio do treści art. 481 § 1 k.c. Zgodnie z treścią art. 817 § 1 i 2 k.c. jeżeli nie umówiono się inaczej, zakład ubezpieczeń obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie dni trzydziestu, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Gdyby zaś wyjaśnienie w powyższym terminie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości świadczenia okazało się niemożliwe, świadczenie powinno być spełnione w ciągu 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe. Bezsporne było to, że powód zawiadomił pozwanego o szkodzie nie później niż 31 stycznia 2012 roku, bowiem tego dnia został sporządzony kosztorys na zlecenie pozwanego. Tym samym termin spełnienia świadczenia przez pozwanego mijał nie później niż 2 marca 2012 roku. W takim stanie rzeczy żądanie odsetkowe dotyczące uzupełnienia odszkodowania za okres od 22 września 2012 roku należało uznać za uzasadnione.

Z przyczyn wyżej opisanych powództwo w pozostałym zakresie było nieuzasadnione, a zatem sąd orzekł jak w pkt II sentencji.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 in fine k.p.c. przyjmując, że powód wygrał proces niemal w całości. Na poniesione przez powoda koszty składały się: opłata sądowa w wysokości 80 złotych, zastępstwo procesowe w wysokości 617 złotych oraz koszt sporządzenia opinii biegłego w wysokości 1.000 złotych, czyli łącznie 1.697 złotych. W takim stanie rzeczy sąd orzekł jak w pkt III sentencji.